Essayreeks · Beta
Transposisies
Een vraag, deur verskeie stemme heen geskuif, om te sien wat die skuif oorleef
Een aand het ek 'n KI die moeilikste vraag gevra wat iemand kan vra, dink ek: wat is dit? Ek het gesê hy moet sy tyd vat en nie vir my sê dat hy nie weet nie. “Jy weet iets,” het ek gesê. Toe vergeet ek dat ek gevra het.
'n Idee kan in een vorm klaar voel en in 'n ander uitmekaarval. Party werk net as 'n memo. Sit hulle in 'n storie en hulle word dun. Vra iemand wat nie saamstem nie om hulle in sy eie woorde te sê, en daar bly niks oor nie.
Daarom neem hierdie reeks een vraag op 'n slag en skuif dit. Eers 'n memo, so helder as wat ek dit kan kry. Dan dieselfde idees as iets wat jy op 'n gewone middag kan probeer. Dan die sterkste saak teen hulle, in die stem van iemand wat dink hulle is verkeerd. Later probeer ek dalk 'n gesprek, of 'n kortverhaal. Wat die vraag ook al nodig het.
As 'n idee die skuif oorleef, verstaan ek dit 'n bietjie beter. As dit nie oorleef nie, het ek uitgevind waar dit hol was. (Gewoonlik albei.)
Enige effek kan albei kante toe uitwerk. Om met KI te werk, kan vaste paaie in betekenis afbreek, en dit kan ook die kante afrond totdat alles saamsmelt. Om 'n idee tussen vorme te skuif, is een manier om te sien watter van die twee gebeur.
Die eerste vraag is die grootste wat ek ken. Wat is dit? Dit omvat werklikheid, ervaring en wees. In my nawoord by die essays, “Wat Dit Is”, het ek een weddenskap daaroor aangegaan. Hierdie stel skuif daardie weddenskap na die standpunte van sy mededingers. Die memo argumenteer teen my eie werkstuk, Space Immanence, en die derde stuk teen albei. Ek het die memo saam met 'n span KI-modelle geskryf. Lees dit eerste. Daarna maak die volgorde nie saak nie. Dis daardie soort vraag.
Jy moet net geloof hê.
Die eerste stel
1 van 3 · 22 minIets VerskynWat is dit? 'n Memo oor werklikheid, ervaring en wees2 van 3 · 8 minProbeer Dit TuisOor bekers, hoofpyne en wie hierdie paragraaf geskryf het3 van 3 · 14 minWat Skyn Te Verskyn'n Transposisie: die saak teen die memo, in die stem van 'n illusionis, geskryf saam met dieselfde KI-modelle.Een idee, deur die stel
Die self as nog een ding wat verskyn, in elk van die drie stukke.
René Descartes, die Franse filosoof van die sewentiende eeu, het hier begin en een tree te ver gegaan. Hy het afgelei dat daar 'n “ek” moet wees wat dink, terwyl net die dink aan hom gegee was. In die 1790's het Georg Christoph Lichtenberg, 'n Duitse professor in fisika, in 'n notaboek geskryf dat ons behoort te sê “dit dink”, soos ons sê “dit weerlig”. Hy het bygevoeg dat ons vir praktiese doeleindes steeds 'n “ek” moet aanneem. Ek sou 'n tree verder gaan as hy. Die self wat skynbaar eienaar is van wat verskyn, is op sigself iets wat gebeur, nog een ding wat verskyn.
Probeer dit. Gaan sit êrens waar dit stil is en maak jou oë toe. Wag dan vir die volgende gedagte. Wanneer dit kom, kyk of jy dit kan betrap terwyl dit nog gemaak word. Soek die plek waar dit vandaan kom, en wie dit ook al gemaak het.
Pyn is die duidelikste plek om te sien hoe 'n brein die skyn van iets bou. Navorsers onderskei twee kante van 'n pyn, hoe sterk dit is en hoe erg dit voel, en die twee kan uiteenloop. Om jou aandag op 'n pyn te rig, maak dit gewoonlik sterker, en neerslagtigheid laat dit gewoonlik erger voel, deur deels verskillende bane in die brein ('n oorsig).