Goedkoop Samestelling · 4 van 5 · 17 min

Waarheen die Waarde Gaan

Die ekonomie van goedkoop samestelling, en wat om daaraan te doen

Cobus Kok · September 2026

• Wanneer uitset goedkoop word, skuif waarde na wat skaars bly: rekenkrag en verspreiding, wat kapitaal is, en vertroue en teenwoordigheid, wat 'n mens kan bou.
• Die sektore wat nooit produktiewer geword het nie, reg, onderwys, gesondheidsorg, regering, is waar die uitwerking die hardste land, in die deel van hul koste wat die maak van eerste weergawes is, en die onderste sport gaan eerste.
• Die belastingbasis skuif saam met die waarde, na 'n plek wat moeiliker is om te belas, en ek het nog nie 'n minister van finansies dit hoor beantwoord nie.

Wanneer samestelling goedkoop word, skuif waarde na wat nog skaars is, en vier dinge is nog skaars: rekenkrag, vertroue, teenwoordigheid en verspreiding. Twee daarvan is kapitaal en twee is posisies wat 'n mens sonder enige kapitaal kan inneem, en daardie verskil maak meer saak as die lys. Die gaping tussen 'n ineenstortende koste en 'n taai prys is marge, en dit gaan na wie ook al die vertroue of die verspreiding hou. Byna alles hieronder volg daaruit, ook die gevalle waar dit nie gebeur nie.

Met samestelling bedoel ek die maak van die eerste weergawe van enigiets, 'n konsep, 'n ontleding, 'n funksie, 'n les, wat die werk is wat KI nou doen. Die meeste mense se besluite daaroor draai om geld: wat om te leer, wat om te bou, wat om te besit, waarvoor om te vra. Dit is ook die deel van die gesprek wat die meeste met 'n wuif van die hand afgemaak word, so hierdie essay volg die geld.

Kognitiewe deflasie#

Begin by pryse. 'n Eenheid samestelling, 'n konsep, 'n ontleding, 'n funksie, 'n eerste lesing van 'n skandering, 'n les, het vroeër 'n professionele persoon se uur gekos. Die rekenkrag daarvoor kos nou tussen 'n fraksie van 'n sent en 'n paar dollar, na gelang van hoe lank die masjien moet dink, so die koste van samestelling, voordat iemand dit nagaan, daal na die prys van elektrisiteit toe.

Ekonome het 'n naam vir die sektore wat dit die hardste tref, en dit is 'n ou een. In die 1960's het William Baumol opgemerk dat party dele van die ekonomie baie stadiger as die res produktiewer geword het, omdat hulle uit menslike ure bestaan het: onderwys, gesondheidsorg, reg, die kunste, regering. Hul lone moes steeds tred hou met almal s'n, so hul koste het teenoor alles anders gestyg, en hy het dit kostesiekte genoem. Vir sestig jaar het hulle bly duurder word, en die deel van hulle wat samestelling is, staan op die punt om goedkoop te word, en dit is waar KI se ekonomiese uitwerking die hardste land. Volgens die meeste maniere van tel is tussen 'n kwart en 'n derde van ryk lande se uitset kognitiewe en professionele dienste van een of ander aard, en die produktiwiteitsgroei wat hierdie sektore kortgekom het, begin nou kom, een taak op 'n slag. Maar nie in elke kostelyn nie. 'n Hospitaal is beddens, personeel en aanspreeklikheid voordat dit papierwerk is, en om 'n taak te halveer wat 'n vyfde van 'n sektor se koste is, spaar 'n tiende. Die bewering gaan oor die deel van elke sektor se koste wat samestelling is: groot in reg, administrasie, onderwys en finansies, kleiner in die dele van gesondheidsorg wat hande is.

Twee besware verdien 'n antwoord voordat ons verder gaan. Die eerste is dat nagaan nie gratis is nie, en as dit soveel kos om 'n masjien se uitset te verifieer as om dit met die hand te maak, is die deflasie kleiner as wat dit lyk. Dit is waar vir werk waar foute duur en moeilik om te vind is, en daarom voel die vertrouegebonde professies dit laaste. Maar nagaan hoef nie op dieselfde manier as maak te groei nie: 'n senior wat vroeër drie juniors se konsepte nagesien het, kan 'n groot aantal masjienkonsepte nasien, en die nagaan self word een vlak hoër geoutomatiseer. Hoeveel, en teen watter foutkoers, is die syfer wat elke professie vir homself sal moet meet, en die nasieners het geleer om na te gaan deur self te maak, 'n punt waarom die aanstellingsyfers hieronder draai. Die tweede beswaar is dat goedkoop uitset sy eie vraag skep, sodat totale besteding aan kognitiewe werk kan styg selfs terwyl die prys per eenheid daal, soos sigblaaie meer rekenmeesters geskep het, selfs terwyl die boekhoudklerke verdwyn het. Dit is ook waar, en dit is die beste hoop vir lone. Maar vir pryse werk dit andersom. In die vertrouegebonde sektore daal die prys baie stadiger as die koste, want die lisensie en die aanspreeklikheid het nie goedkoper geword nie. Tyler Cowen maak die verwante punt dat dit die sektore is wat die stadigste is om enigiets nuuts in gebruik te neem. Hy is reg, en stadige aanneming is presies wat die prys taai hou terwyl die koste daal. Dit is die marge in die eerste paragraaf, en die sterkste vorm van hierdie essay se bewering: die geld verdwyn nie uit hierdie sektore nie. Dit skuif daarbinne. Dit skuif egter nie vanself nie, en een uitgewerkte voorbeeld wys waarheen dit kan gaan.

Een diens, drie eindes#

Neem een diens. 'n Klein prokureursfirma gaan 'n standaard kommersiële huurkontrak vir 'n klein besigheid na; die syfers is 'n illustrasie, nie gemeet nie. Voor die masjien bestee 'n medewerker drie uur daaraan teen $100 per uur, 'n vennoot gaan dit in 'n halfuur teen $300 na, die foute wat deurglip, kos gemiddeld $50 per huurkontrak, en die kliënt betaal $1000. Nou stel 'n model dit op vir 'n paar dollar plus 'n halfuur van die medewerker se tyd, en daar is drie maniere waarop dit kan eindig: die eienaars hou die besparing, die kliënte kry dit, of die nagaan eet dit op.

In die eienaars se einde hou die prys, die firma hou die besparing, en sy marge styg met die helfte. In die kliënte se einde teken 'n mededinger dieselfde nasiening vir $450 af en die prys volg; klein besighede wat nooit vir 'n nasiening betaal het nie, begin dit doen, die firma hanteer twee en 'n half keer soveel teen omtrent dieselfde totale marge, en die kliënte hou die res. In die nagaan-einde kan die vennoot nie 'n konsep vertrou wat sy nie sien maak het nie, die nagaan neem haar 75 minute, die masjien se nuwe soorte foute glip effens meer dikwels deur, en die besparing is weg: die medewerker se ure het die vennoot s'n geword.

Drie vrae besluit watter een. Kan die kliënt 'n goeie nasiening van 'n swak een onderskei? Indien nie, betaal hulle vir die naam, die prys bly taai, en die eienaars wen. Kan 'n mededinger dieselfde werk afteken? As lisensies volop is en kliënte vergelyk, daal die prys na die nuwe koste toe, en as die vraag genoeg groei, styg die totale besteding aan die diens in elk geval, soos dit vir rekenmeesters gebeur het. Is dit goedkoper om 'n konsep na te gaan as om een te maak? Net as die nasiener die foute daarin kan vind, en dit het sy geleer deur self konsepte te maak. In die vertrouegebonde professies is die eerste antwoord gewoonlik nee en vertraag lisensies die tweede, so ek verwag die eerste einde meer dikwels as die tweede, ten minste aanvanklik. Dit is 'n voorspelling; die voorbeeld wys net wat dit beslis.

Waarom dit nog nie wys nie#

En tog het die totale syfers nie beweeg nie. Produktiwiteitsgroei oor die ryk wêreld kruip steeds. 'n Opname onder byna sesduisend hoofbestuurders en finansiële hoofde vroeg in 2026 het bevind dat nege uit tien geen meetbare produktiwiteitswins uit KI gesien het nie, terwyl studies op taakvlak winste van 15 tot 50 persent vind, en studies op firmavlak byna niks; Daron Acemoglu se raming vir die hele ekonomie is ver onder een persent produktiwiteit oor 'n dekade. Ekonome het Solow se uitspraak van 1987 afgestof: jy kan die rekenaartydperk oral sien behalwe in die produktiwiteitstatistiek.

Ek dink die paradoks los op soos dit die vorige keer gedoen het. Elektrisiteit het veertig jaar geneem om in fabrieksproduktiwiteit te wys, omdat fabrieke om 'n enkele stoomas gebou was en om verspreide motors herbou moes word. Die winste uit KI sit op dieselfde plek vas, binne firmas wat om menslike samestelling gebou is, en wag dat die firma herbou word. Die winste op taakvlak is werklik; die winste op firmavlak het nuwe firmas nodig. Daarom is die sterkste vroeë sein glad nie in produktiwiteit nie, maar in aanstellings. Teen middel-2026, volgens betaalstaatdata wat by Stanford ontleed is, was indiensneming onder 22- tot 25-jariges in die mees KI-blootgestelde beroepe 19 persent agter waar dit sou gewees het as dit met minder blootgestelde werk tred gehou het, en die gaping was steeds aan die groei. Die Stanford-span noem dit versigtig 'n patroon eerder as 'n bewys van oorsaak. Dit is die patroon wat jy sou verwag as firmas minder juniors aanstel in die werk wat modelle nou doen.

Waarheen die waarde gaan#

Wanneer 'n inset goedkoop word, verdwyn waarde nie; dit skuif na die volgende bottelnek, en daar is vier.

Rekenkrag. Skyfies, die geboue wat hulle huisves, en bo alles die elektrisiteit. Die grootste wolkmaatskappye beplan om in 2026 sowat $725 miljard te bestee. Krag is die bindende beperking, en een groot wolkverskaffer het tienmiljarde se bestellings gerapporteer wat dit nie kan uitvoer nie totdat nuwe datasentrums die krag het om te loop. Wie rekenkrag en energie beheer, sit waar die waarde eerste land.

Vertroue. Wanneer enigiemand 'n aanneemlike kontrak, diagnose of oudit kan maak, is die skaars ding iemand wat daarvoor aanspreeklik is: 'n lisensie, 'n handtekening, 'n versekeraar, 'n naam wat gedagvaar kan word. Die vertrouegebonde rye op die reeks se tydlyn van professies is dié waar die prys van samestelling ineenstort en die prys van aanspreeklikheid styg, en hele professies gaan hieromheen herorganiseer, met minder mense wat die werk doen en meer waarde per handtekening.

Teenwoordigheid. Liggame op onvoorspelbare plekke: loodgieters, verpleegsters, die persoon in die vertrek saam met jou. Hierdie werk hou sy prys terwyl die kognitiewe werk daaromheen goedkoop word, en ek verwag dat sy lone gaan styg namate die aanbod van mense wat bereid is om dit te doen, agter die vraag bly. Dit is die ambagte se dekade, en dit is 'n weddenskap.

Verspreiding. Wanneer produksie goedkoop is, is die besit van die kliënt alles. 'n Handelsmerk, 'n kliëntelys, 'n platform met die verhouding reeds in plek. Goedkoop uitset oorstroom elke kanaal met aanneemlike inhoud, en die waarde van 'n vertroude kanaal styg in verhouding. Daarom is die internet se wenners ook KI se wenners, en daarom wil elke laboratorium 'n verbruikersproduk hê.

Twee van die vier is kapitaal. Rekenkrag word gekoop, en verspreiding word meestal gekoop of geërf: die kanaal, die handelsmerk, die platform. Hulle bevoordeel wie ook al reeds groot is, en hulle is waar konsentrasie vandaan kom: die toekoms waarin 'n paar firmas en regerings uiteindelik die tegnologie hou. Die ander twee is posisies. Vertroue en teenwoordigheid kan deur een mens sonder kapitaal gebou word: 'n lisensie, 'n reputasie, 'n liggaam in 'n vertrek. Daardie verdeling sê na wie die waarde skuif. Eienaars eerste, dan die mense wat verantwoording doen en die mense wat daar is. Wat nie op die lys is nie, is die uitset self, en die mense wat dit vroeër gemaak het. Daardie weglating is die arbeidsmark se volgende dekade.

Arbeid, in vier verdelings#

Die middel word saamgepers. Kognitiewe werk verdeel in aanspreeklikheid bo, wat waardevoller word, en produksie in die middel, wat goedkoop word. Die senior prokureur wat besluit waaroor om te veg, en wat die aanspreeklikheid vir die keuse dra, behou haar waarde; die medewerker wat opstel, nie. Die gaping tussen hulle was vroeër 'n loopbaanleer en word 'n krans.

Die onderste sport gaan eerste, en dit stapel op. Firmas ontslaan nie seniors nie. Hulle stel nie juniors aan nie. Maar juniors is hoe seniors gemaak word, en Matt Beane het gewys hoe daardie vakleerlingskap verweer wanneer masjiene kundiges sonder beginners laat werk. Nagaan word op dieselfde manier geleer: 'n senior weet waar 'n konsep skeefloop omdat sy self duisend daarvan geskryf het. Dus het 'n professie wat in 2026 ophou om 25-jariges aan te stel, in 2036 geen 35-jarige kundiges nie, en niemand oor wat die masjien kan nagaan nie. Dit is 'n meentprobleem: elke firma sou eerder die seniors aanstel wat iemand anders opgelei het, so hulle sny almal gelyktydig juniors, en die rekening kom oor 'n dekade, wanneer geen enkele firma dit betaal nie.

Status gaan voor inkomste. Die eerste ding wat 'n professionele persoon verloor, is nie besoldiging nie. Dit is om die een in die vertrek te wees wat die ding kon doen. 'n Prokureur wie se konsepte die beste in die firma was, is nou die persoon wat 'n masjien s'n nagaan, en niemand prys dit in nie. Dit kom jare voordat die loonstaatsyfer beweeg, en daarom kom die luidste weerstand teen hierdie gereedskap van die mense wie se aansien dit raak, eerder as van die mense wie se werk dit neem.

Kapitaal se aandeel styg. In die blootgestelde sektore gaan die waarde wat vroeër na lone gegaan het, na wie ook al die rekenkrag, die verspreiding of die handtekening besit. Ek verwag dat die arbeidsaandeel van inkomste in kognitiewe dienste gaan daal soos dit in vervaardiging gedaal het, en om dieselfde rede: die werk het na masjiene geskuif wat iemand besit. Anton Korinek en Donghyun Suh kom langs 'n ander pad op dieselfde plek uit: in hul scenario's stort lone onder volle outomatisering ineen tensy iets onreproduseerbaars skaars bly, en Erik Brynjolfsson se Turing-strik voeg by dat masjiene wat gebou is om mense te vervang eerder as om hulle uit te brei, hul bedingingsmag saam met hul lone wegneem. Nuwe vraag kan dit teenwerk, soos in die huurkontrakvoorbeeld, waar 'n laer prys twee en 'n half keer soveel werk inbring. Die rigting is my voorspelling, en dit is die meganisme agter die konsentrasiescenario in die derde essay.

Die uitbou en sy broosheid#

Die rekenkragbottelnek word aangeval met die grootste private kapitaalprogram in die geskiedenis, in dollars, en dit het die vorm van elke infrastruktuuroplewing daarvoor. Spoorweë in die 1840's, elektrisiteit in die 1900's, veselkabel in die 1990's: enorme bedrae kapitaal wat op die belofte van transformasie ingesamel is, die meeste bouers binne 'n dekade bankrot, die infrastruktuur wat oorleef en dan die transformasie op die gebruikers se skedule lewer eerder as die beleggers s'n.

Twee dinge maak hierdie siklus brooser as wat dit lyk. Eerstens is baie van die geld sirkulêr: skyfiemakers belê in laboratoriums wat skyfies koop, wolkverskaffers belê in laboratoriums wat wolke huur, en dieselfde dollar word drie keer as vraag getel. Tweedens loop die besteding voor gemete opbrengste uit met 'n marge wat net sin maak as kompressie die ware scenario is. As vermoë vasval, die toekoms wat die derde essay die muur noem, is dit die veselkabel-ineenstorting, en die verloorders is wie ook al dit gefinansier het. As dit aanhou klim en die winste versprei, die een wat dit kompressie noem, is dit die kragnetwerk, en die wenners is wie ook al die bates hou nadat die bouers weg is. Die bates oorleef in elk geval. Die aandele hoef nie te oorleef nie. Die waarde land dus steeds by wie ook al die rekenkrag besit; dis net nie altyd die mense wat betaal het om dit te bou nie.

Die firma krimp en die wenners groei#

Ronald Coase het gesê 'n firma se grens lê waar dit ewe veel kos om iets daarbinne te koördineer as om dit daarbuite te kontrakteer. Agente sny albei, en die rigting hang af van watter een hulle meer sny. My weddenskap is op die buitekant, want spesifiseer en kontrakteer is presies waarin agente goed is, so die firma krimp: minder lae, minder bestuurders, en 'n groot aantal baie klein maatskappye wat doen wat vroeër 'n departement nodig gehad het. Die teenoorgestelde is moontlik, en as dit gebeur, kom die konsentrasiescenario vinniger. Terselfdertyd raak platformekonomie ekstremer, want verspreiding en rekenkrag het albei skaalopbrengste. So albei dinge gebeur gelyktydig: 'n lang stert van piepklein firmas, 'n handvol reuse, en 'n uitgeholde middel van middelgrote professionele diensfirmas, streeksagentskappe en departemente. Dit is dieselfde vorm as die arbeidsmark, een vlak hoër.

Die belastingbasis#

Ryk lande befonds hulself meestal deur arbeid te belas: loonbelasting, inkomstebelasting, en die verbruik wat lone ondersteun. As waarde oor die kwart tot derde van die ekonomie wat uit kognitiewe en professionele dienste bestaan, van lone na kapitaal skuif, en die kapitaal sit in 'n handvol firmas wat kan kies waar om dit te boek, skuif die belastingbasis ook, en dit skuif na 'n plek wat moeiliker is om te belas. Sosiale versekering het dieselfde probleem in 'n ander vorm. Dit is vir sikliese werkloosheid gebou, mense wat 'n werk verloor en 'n ander een vind, nie vir 'n sport van die leer wat verdwyn nie. Nie een van die twee stelsels het 'n plan nie, en albei staan op die punt om deur die vertrouegebonde professies getoets te word, wat presies dié is wat die meeste belasting betaal.

Oorvloed, en wat dit uitlaat#

Die mense wat dit bou, beskryf dieselfde dekade as oorvloed, en hulle is nie verkeerd oor uitset nie. Dit is 'n ander oorvloed as Ezra Klein en Derek Thompson s'n, wat daaroor gaan om meer te bou van wat skaars is, en oor die kragnetwerk stem hierdie essay met hulle saam. Sam Altman verwag dat die prys van baie goedere dramaties gaan daal en dat die koste van intelligensie na die koste van elektrisiteit toe gaan konvergeer; Dario Amodei se Machines of Loving Grace het die kure en 'n eeu se vooruitgang in 'n dekade. Noukeurig gelees, het albei reeds toegegee op die vraag waaroor hierdie essay gaan. Altman het geskryf dat die magsbalans tussen kapitaal en arbeid "maklik deurmekaar kan raak", en het 'n rekenkragbegroting vir almal op aarde geopper. Amodei se The Adolescence of Technology, in Januarie, waarsku teen 'n werklose of baie laagbetaalde onderklas en stel progressiewe belasting voor, indien nodig op KI-maatskappye gemik. Die meningsverskil gaan dus nie oor of die koek groei nie. Dit gaan oor drie dinge wat die oorvloed-essays tot later uitstel.

Die eerste is wat goedkoop word. Goedkoop samestelling verlaag die prys van alles wat uit samestelling bestaan en verhoog die relatiewe prys van alles wat nie daaruit bestaan nie: die vertrek, die lisensie, die persoon wat daar is, die grond onder die datasentrum. Baumol se meganisme hou nie op nie; dit verander van kant. Pedro Santa-Clara het betoog dat oorvloed presies so by arbeid uitkom, want die menslike take wat oorbly, word duurder. Dit is waar vir die mense wat daardie take hou, en die verdeling hierbo sê wie hulle is: dié wat verantwoording doen en dié wat daar is, met eienaars voor albei. Vir die persoon wie se werk die samestelling was, is 'n duurder verpleegster en 'n goedkoper konsep nie oorvloed nie. Dit is 'n rekening.

Die tweede is volgorde. Status gaan voor inkomste, en die onderste sport gaan voor albei, so die verliese kom jare voor enige oordrag, en geen oordrag herstel 'n sport nie. Die derde is tydsberekening. Wie 'n enorme koek wil belas, neem aan dat die koek nog iewers is waar 'n belasting dit kan bereik, en die afdeling hierbo sê in watter rigting die basis beweeg; die tweede essay voer aan dat die venster om die voorpunt hoegenaamd te reguleer, in maande gemeet word. Oorvloed is 'n bewering oor hoeveel daar sal wees. Hierdie reeks gaan oor hoe dit verdeel word, en die verdeling word eerste beslis.

Wat om te doen#

Dit is 'n kaart van waarheen waarde beweeg, nie beleggingsadvies nie, waarvoor ek nie gekwalifiseer is nie, en jou situasie is joune.

As jy vir 'n salaris werk of 'n besigheid bestuur, is die skuiwe in die vyfde essay. Kortliks: weet watter deel van die werk samestelling is, beweeg nader aan die handtekening, besit iets, want in die blootgestelde sektore verlaat die waarde die lone, en behandel die juniorpyplyn as jou probleem, want oor tien jaar sal dit jou probleem wees.

As jy kapitaal toewys. Waarde skuif na die vier bottelnekke, en die geskiedenis van infrastruktuuroplewings sê die bates oorleef die bouers. Wees agterdogtiger oor die sirkulêre geld as oor die tegnologie. Die grootste begunstigdes van elektrisiteit was nie die nutsmaatskappye nie, maar die fabrieke wat daaromheen herbou het, en dieselfde is waarskynlik hier waar: die sektore wat omslaan, gesondheidsorg, onderwys, reg, staatsdienste, is waar die produktiwiteit is, en die meeste van hulle is nie genoteerde maatskappye nie. Die ambagte se dekade is 'n werklike tema.

Vrae om jou leiers te vra. Dit is dié wat ek aan 'n minister, 'n hoofbestuurder of 'n raad sou stel.

• Wat is die plan vir die belastingbasis wanneer arbeidsinkomste as 'n deel van die ekonomie daal?
• Wie besit die rekenkrag waarop hierdie land loop, en wat gebeur as die eienaar buitelands is?
• Wat vervang die vakleerlingskap in die professies wat opgehou het om juniors aan te stel?
• Is ons sosiale versekering ontwerp vir 'n sport wat verdwyn, of net vir 'n afswaai?
• Waar is die kapasiteit op die kragnetwerk vir die datasentrums wat julle aangekondig het, en wie betaal daarvoor?
• Aan 'n hoofbestuurder: watter deel van jou kostebasis is samestelling, en wat is die plan vir die mense wat dit doen?
• Aan enigiemand: is jy een van die mense wat hieroor besluit? Indien nie, wie dan wel, en kan jy sien wat hulle besluit?

Wat ek nie weet nie#

• Of die omslag vinnig of stadig is. Die produktiwiteitsparadoks kan 'n dekade duur, soos vir elektrisiteit, of twee jaar.
• Of kapitaal se aandeel werklik styg, of goedkoop samestelling genoeg nuwe vraag skep dat lone hou. Dit het vir rekenmeesters gebeur toe sigblaaie gekom het. Dit het nie vir skakelbordoperateurs gebeur nie.
• Of die uitbou 1900 of 1999 is. Die bates oorleef in elk geval; wanneer hulle betaal, is die hele vraag vir enigiemand wat hulle hou.
• Of regerings beweeg voordat die belastingbasis beweeg. Die geskiedenis sê nee.

Dieselfde sin, ander onderwerp#

Die eerste essay het gesê die singulariteit vir 'n individu is die dag waarop die ding waarin jy die beste is, goedkoop word. Die ekonomiese weergawe is dieselfde sin met die onderwerp verander: die singulariteit vir 'n sektor is die dag waarop sy samestelling goedkoop word, en die waarde wat dit gehou het, skuif na wat nog skaars is. Daardie dag het 'n datum vir elke sektor, en vir die meeste van hulle is dit binne hierdie dekade. Die enigste werklike vraag is wie staan waar die waarde land.

Dink ek is verkeerd? Sê vir my waar. Volg op X · LinkedIn · RSS